Aangezien mijn ouders en broers gisterenavond allemaal het huis uit waren,kreeg ik eindelijk nog eens de kans een rustig tv-avondje te plannen zonder tussenkomsten à la “welke wijvenfilm zijde gij nu weer aan’t zien” en “zet eens op de shotters”. En mijn planning lag al van ’s middags vast: na het lezen van een artikel in de krant over een man die te laat op zijn huwelijk kwam omdat zijn vrijgezellenavond op Ibiza iets langer duurde dan gepland, zou ik naar ‘De trouw die ik (niet) wou’ kijken. Intussen was ook het vriendje gearriveerd, hadden we een flesje wijn opengemaakt (een souvernirtje van onze reis naar Rhodos deze zomer) en ons gezellig met een dekentje in de zetel genesteld. De eerste 5 minuten van het programma werd duidelijk dat Yvan (zo heette de man) allesbehalve een romanticus was. Hij ging zonder ring op zijn knieën in een discotheek, verraste zijn vriendin nooit eens, en op zijn huwelijksdag kwam hij veel te laat. Voor een meisje dat al lang haar ideale huwelijksdag voor ogen had een echte nachtmerrie. En ik snap haar hoor. Ook ik heb al jarenlang mijn perfecte huwelijksdag voor ogen. In mijn dromen heb ik mij al verschillende keren in een prachtige witte jurk naar het altaar zien gaan, waar mijn lief op mij staat te wachten. Typisch voor meisjes? Misschien wel, tijdens avondjes uit met mijn vriendinnen is al meermaals gebleken dat ik niet de enige ben die al droomt over zulke dingen. En nu een goede vriendin in september in het huwelijksbootje stapt, is het allemaal zo reëel.

In elk geval, ik hoop echt dat mijn huwelijksdag er zo uitziet zoals ik hem al jarenlang in gedachten beleef: een prachtig wit lang kleed, een groot feest achteraf, veel en lekker eten, en het belangrijkste van al: met mijn allerliefste schat aan mijn zijde. Want hij is de man waar ik oud mee wil worden.