En zeker niet vandaag! Echt alles liep mis deze morgen. Ik kwam maar net op tijd uit mijn bed, waardoor ik me enorm heb moeten haasten om op tijd aan het station te zijn. Onderweg zat ik dan nog eens achter een bus van De Lijn, die ik maar niet voorbij raakte. Gelukkig had mijn trein 5 minuten vertraging, anders had ik hem waarschijnlijk gemist. In mijn sprintje tot op het perron had ik mijn jas maar half aan (ik was tenslotte gehaast en had geen tijd om die fatsoenlijk vast te doen), en blijkbaar was de ceintuur van mijn jas (daar zit dus een lange riem aan) half uit die litsen geschoven. Die riem sleepte dus over de grond door de plassen, en ik had dat niet door. Gevolg: die riem kletsnat, ik kon hem gewoon uitwringen.

Je zou denken, das wreed veel pech hebben natuurlijk, maar het wordt nog erger. Gisterenmorgen was ik naar de bakker geweest, om lekkere koffiekoeken te kopen voor mijn ontbijt van vandaag. Ik had een half uur moeten aanschuiven, maar het resultaat was er wel: ik had een rozijnenkoek, een chocoladebroodje met bananencrème en – my all time favorite – een koek met chocolade en pudding. Ik verlekkerde mij er dus enorm op, maar toen ik daarnet het papieren zakje (dat ik in alle haast had meegeschaard uit de kast) opende, bleek dat ik niet mijn lekkere koffiekoeken meehad, maar die van één van mijn huisgenoten. Het zijn er maar 2 ipv 3, en er zit er eentje bij met kriekjes. En laat kriekjes nu net iets zijn dat ik niet zo graag eet. Ik stond op het punt om te beginnen bleiten voor een stomme koffiekoek. En wedden dat er straks iemand met de lekkerste (chocola en pudding) is gaan lopen?

Ik hou mijn hart vast voor wat gaat komen vandaag.