Vandaag heb ik samen met mijn mama de zolder eens onder handen genomen. En laten we eerlijk zijn, het was dringend nodig. Jaren geleden hebben we heel de zolder heringericht: nieuwe vloer, witte plankjes tegen de muren, een tweepersoonsbed, mooie ingebouwde kasten, een extra dakvenster, een bureau voor mij (mijn kamer is namelijk zo klein dat er enkel plaats is voor een bed en een kast), verwarming, noem maar op. Wat eerst een stockplaats was voor allerhande rommel, werd jaren geleden omgetoverd tot een gezellige extra kamer, waar ik al mijn spullen kwijt kon en in alle rust kon studeren. Ondertussen ligt de tijd van hard studeren al wel even achter mij, en dus werd de zolder de laatste tijd meer en meer gebruikt om alle rommel en andere dingen waar we geen blijf mee wisten, op te slaan. In het begin nog onopvallend (leve de inbouwkasten!), maar na een tijdje werd alles daar gewoon gezet, het maakte niet uit waar. Resultaat: een wirwar aan dozen, rekken, kaften, zakken, oud speelgoed… Mijn oude bureautje was nog amper zichtbaar.
Maar vandaag is daar dus –eindelijk- verandering in gekomen. Nuja, alles is nog lang niet opgeruimd (er moeten meerdere fases aan te pas komen), maar er is toch al licht aan het einde van de tunnel. We hebben enorm veel dingen naar beneden gebracht, het ene al wat vuiler dan het andere, en dat ligt nu allemaal te wachten om naar het containerpark gebracht te worden. En ik ben dingen tegengekomen waarvan ik niet eens wist dat we ze hadden. Ook een massa speelgoed van vroeger is langs mij gepasseerd tijdens de grote opruimactie. Neem nu bijvoorbeeld Benji, ons pluche hondje van vroeger. Hij was volledig uit mijn herinnering verdwenen, tot ik hem vandaag terugzag. Met grote ogen, die leken te smeken hem toch maar niet weg te gooien. Maar ik heb niet toegegeven (al was het niet gemakkelijk), Benji heeft de eeuwige jachtvelden opgezocht *snif* Ook al mijn tekeningen van vroeger, mijn houten winkeltje, een poppenwagentje, het kinderbadje, de voiture waarin ik kilometers heb afgelegd… they’re all gone. En dat doet ergens toch wel een beetje pijn, het is alsof ik een deel van mijn jeugd weggooi.
Ik heb alvast het voornemen gemaakt om het later bij mij nooit zover te laten komen. Wat ik niet meer gebruik, doe ik meteen weg ipv het ergens te stockeren onder het motto ‘je weet nooit of het nog van pas kan komen’. Mooie voornemens, maar ik weet niet hoe sterk ik dan zal zijn om het weg te gooien. Ik vrees er eerlijk gezegd voor.