Het zal je maar overkomen: van half 9 ’s morgens tot 6 uur ’s avonds les hebben, en al je boterhammetjes zijn al op om 10 uur. Mij overkomt het de laatste tijd meer dan mij lief is. Maar wat kan ik ertegen doen?
Oplossing één: op mijn honger blijven zitten. Doenbaar? Neen, tijdens een les flauwvallen door een almaar harder knagend hongergevoel is voor mij geen optie. Een andere logische oplossing zou zijn: meer boterhammetjes meenemen. Wegens een te kleine brooddoos en onvoldoende plaats in de rugzak voor een grotere is ook deze simpele oplossing onuitvoerbaar. En inpakken in zilverpapier is absolutely not done. U weet wel, slecht voor het milieu. Waarom de schoolcafetaria eens niet proberen? Heel goedkoop, dus misschien wel een goed plan. Helaas, bij het lezen van de menukaart maakt enige twijfel zich van mij meester, maar ik laat mij niet kennen. Wanneer het na lang aanschuiven dan toch mijn beurt is om mijn bord te vullen, maak ik meteen rechtsomkeer. Op de borden van de personen voor mij ligt iets ondefinieerbaar, dat in de verste verte niet lijkt op wat op de menukaart staat.
Daar sta ik dan, buiten in de kou, met razende honger en nog steeds geen gezonde oplossing om mijn grommende maag het zwijgen op te leggen. Tot op dat moment de heerlijke geur van versgebakken goudgele frietjes mijn neusgaten binnendringt en mijn geurreceptoren streelt, smekend om opgegeten te worden. Sterk als ik ben, zwicht ik niet voor het stemmetje in mijn hoofd dat me vertelt dat dit ongezond is en ik er dik van word. Ook de hunkerende ogen van mijn medestudenten naar een klein frietje deren me niet. In tijden van hongernood is het ieder voor zich.