Parkeren
Geplaatst door: Sofie op: 23 april 2008
Toen ik vanmorgen even de online kranten doornam, viel mijn oog meteen op volgend artikel:
Auto parkeert zichzelf
Heb je moeite met parkeren? Geen nood, binnenkort brengt Volkswagen een auto op de markt die je vanop afstand op de gewenste plaats kan zetten.Volkswagen ontwikkelt een systeem waarbij de chauffeur naast zijn auto kan gaan staan en die via een afstandsbediening kan parkeren. Het systeem krijgt de naam Park Assist Vision en wordt aangebracht in de Passat Variant.De auto schakelt automatisch in achteruit, in de buitenspiegels wordt een camera geïnstalleerd en camera’s vooraan en achteraan de wagen houden de omgeving in het oog, zodat het systeem kan worden stopgezet indien nodig. Eenmaal de auto geparkeerd is, schakelt de motor uit en worden de deuren vergrendeld.
Volkswagen plant een demonstratie op 25 april op de Hannover Messe. Wanneer het systeem op de markt wordt gebracht, is nog niet bepaald.
(bron: het nieuwsblad)
Ik ben allesbehalve fier u te melden dat ik zonder twijfel tot de doelgroep van zulk systeem behoor. Ik ben namelijk geen held in het parkeren. En dat is dan nog zacht uitgedrukt. Toch moet ik zeggen dat ik tijdens mijn parkeermanoeuvres nog nooit tegen een andere auto heb gezeten. Daar ben ik dan weer wel fier op. En ik heb eigenlijk maar problemen met één parkeermanoeuvre, het achteruit inparkeren langs de straat. Inderdaad, het manoeuvre dat je tot een paar jaar geleden moest uitvoeren om te slagen op je rij-examen. Toen lukte het me zonder problemen (ja, ik was van de eerste keer geslaagd!), nu 4 jaar later heb ik er steeds meer moeite mee. De oorzaak? Ik zou het niet weten. Een andere parkeerplaats indraaien (zonder auto’s voor en achter mij, maar enkel ernaast) lukt me wel, zelfs als ik ze achteruit inrij. Ik bevestig in elk geval het cliché over vrouwen en zijdelings inparkeren. Maar ik trek mijn plan hoor. Ik rij meestal gewoon een beetje verder, tot ik een plaatsje vind waar ik zonder problemen kan inrijden. Belachelijk? Welnee, ik hou plaats vrij voor andere mensen die wél kunnen parkeren, én het is bovendien goed voor mijn conditie. Een win-win-situatie dus…
Helderziend
Geplaatst door: Sofie op: 18 april 2008
Mijn iPod lijkt over magische krachten te beschikken. Echt! Die voorspelt zonder problemen wanneer mijn gsm gaat rinkelen.
Koffie
Geplaatst door: Sofie op: 17 april 2008
Er is iets nieuws in mijn leven. Nee, geen nieuw werk (ik zit goed waar ik nu zit), geen nieuw lief (ik ben vree content met mijn huidig) en geen nieuwe hobby (geen tijd). Naast mijn verslaving aan chocolade en andere zoetigheid, ben ik dus een andere verslaving aan het aankweken. Eentje aan… koffie. Niks mis mee, zou je zo denken, ware het niet dat ik tot enkele weken geleden daar vies van was. Ik verkoos altijd thee boven het zwarte goedje, want de geur alleen al van zo’n bakje koffie deed me al walgen.
Tot tweetal weken geleden. Na een zwaar weekend en een slechte nacht (dodelijke combinatie), voelde ik me die maandagmorgen verschrikkelijk. Een koude douche had niet geholpen ’s morgens, een stuk chocolade bij mijn ontbijt evenmin. Terug mijn bed inkruipen was geen optie, want ik was al op het werk. Ik ben uiteindelijk, na lang twijfelen, op de espressomachine afgegaan. Alles beter dan ter plekke in slaap te vallen, nietwaar? Na lang zoeken en op een tiental verschillende knopjes gedrukt te hebben (ik had zo’n ding nog nooit gebruikt!), stond voor mij een dampend bekertje espresso. En ik moet zeggen, het smaakte mij wel. En ik kikkerde er gelijk van op. Al snel volgden een tweede en een derde bekertje. Sindsdien begin ik elke morgen met een heerlijk kopje koffie. Wie had dat ooit kunnen denken?
Aangenaam fileleed
Geplaatst door: Sofie op: 9 april 2008
Gisteren werd ik aangenaam verrast door mijn lief. Toen ik op het punt stond te vertrekken op mijn werk, kreeg ik telefoon. Het lief. Die had een hele dag ik Brussel gezeten voor het werk, en hij zou me komen oppikken op mijn werk. Want, “dan is Sofie toch eens wat vroeger thuis dan anders, dat zal ze ook wel eens plezant vinden.” En inderdaad, ik was content, want een uurtje cruisen over de autostrade is toch veel aangenamer dan bijna anderhalf uur in een overvolle trein zitten met soms toch wel heel rare mensen rondom u.
En zo geschiedde… klokslag 17u kwam mijn lief de parking hier opgereden. Helaas hebben auto’s vaak meer te lijden onder het spitsuur dan treinen. Een file op de Brusselse ring zorgde ervoor dat ik pas om 19u thuis was, een dik half uur later dan normaal. Van de lieve intenties van mijn lief bleef niks meer over. Files zijn niet leuk! Al moet ik toegeven: het was een aangename rit. Pure quality-time met het lief. Hoe zei Frank Dingenen dat ook al weer? “Samen in de file ja gezellig”. Frank Dingenen had gelijk!
Aprilvissen
Geplaatst door: Sofie op: 1 april 2008
1 april… een dag waarop we maar beter op onze hoede zijn. Want de aprilvissen zijn overal. Zo zou Kim Clijsters terug gaan tennissen, zal Ellen Petri naakt in de P staan, en zou er een Ketnetbaby oop komst zijn. Wie mij wil beetnemen zal toch met een sterkere grap moeten afkomen.
In mijn jongere jaren was 1 april altijd een dag om naar uit te kijken. Eerst werden mijn broers en ik zelf vakkundig de tuin omgeleid, meestal door mijn vader en opa. Maar niet alleen door hen. Zo herinner ik mij een stunt van de regionale televisiezender RTV (in die tijd noemde dat nog TV Kempen). Zij hadden aangekondigd dat niemand minder dan de Spice Girls (zeer populair in die periode) naar een niet nader genoemde grote winkel in Olen zouden komen. En wij geloofden dat natuurlijk. En hoewel we die eerste april niet naar ginder zijn gereden, was ik toch wel ontgoocheld dat het allemaal een grote leugen was. En de beelden van de ontgoochelde en wenende kindjes die wel klaar stonden om hun grote idolen te verwelkomen, vergeet ik nooit. Al was ik op dat moment waarschijnlijk wel blij dat ik mij niet voor gans de kempen belachelijk had gemaakt door daar te staan blèten.
Sindsdien was ik altijd op mijn hoede voor die eerste dag van de vierde maand. Sterker nog, mijn broers en ik ontwikkelden de (slechte?) gewoonte van zelf de mensen beet te nemen. Grootste slachtoffers? Mijn ouders natuurlijk. ’s Nachts hun slaapkamer binnensluipen en de wekker verzetten, ouders die in de tuin zaten dringend naar binnen roepen omdat er telefoon voor hen was (een draagbare hadden we toen nog niet), een beetje water op de keukenstoel gieten (natte broek gegarandeerd), papieren aprilvissen op de iemands rug plakken, noem maar op. Misschien niet echt origineel, maar we had our fun.
Nu er een paar jaren verstreken zijn en ik mijn apenjaren al een tijdje achter mij heb gelaten, is de drang om actief beet te nemen op 1 april helemaal weg. Al kan ik een goeie aprilgrap nog wel smaken. Wist je trouwens dat de Spice Girls terug naar België komen? 
Trouwen
Geplaatst door: Sofie op: 5 maart 2008
Aangezien mijn ouders en broers gisterenavond allemaal het huis uit waren,kreeg ik eindelijk nog eens de kans een rustig tv-avondje te plannen zonder tussenkomsten à la “welke wijvenfilm zijde gij nu weer aan’t zien” en “zet eens op de shotters”. En mijn planning lag al van ’s middags vast: na het lezen van een artikel in de krant over een man die te laat op zijn huwelijk kwam omdat zijn vrijgezellenavond op Ibiza iets langer duurde dan gepland, zou ik naar ‘De trouw die ik (niet) wou’ kijken. Intussen was ook het vriendje gearriveerd, hadden we een flesje wijn opengemaakt (een souvernirtje van onze reis naar Rhodos deze zomer) en ons gezellig met een dekentje in de zetel genesteld. De eerste 5 minuten van het programma werd duidelijk dat Yvan (zo heette de man) allesbehalve een romanticus was. Hij ging zonder ring op zijn knieën in een discotheek, verraste zijn vriendin nooit eens, en op zijn huwelijksdag kwam hij veel te laat. Voor een meisje dat al lang haar ideale huwelijksdag voor ogen had een echte nachtmerrie. En ik snap haar hoor. Ook ik heb al jarenlang mijn perfecte huwelijksdag voor ogen. In mijn dromen heb ik mij al verschillende keren in een prachtige witte jurk naar het altaar zien gaan, waar mijn lief op mij staat te wachten. Typisch voor meisjes? Misschien wel, tijdens avondjes uit met mijn vriendinnen is al meermaals gebleken dat ik niet de enige ben die al droomt over zulke dingen. En nu een goede vriendin in september in het huwelijksbootje stapt, is het allemaal zo reëel.
In elk geval, ik hoop echt dat mijn huwelijksdag er zo uitziet zoals ik hem al jarenlang in gedachten beleef: een prachtig wit lang kleed, een groot feest achteraf, veel en lekker eten, en het belangrijkste van al: met mijn allerliefste schat aan mijn zijde. Want hij is de man waar ik oud mee wil worden.
Schaam op mij
Geplaatst door: Sofie op: 20 februari 2008
Oh help, ik schaam mij diep. Als tussendoortje op het werk had ik een reep chocolade met banaanvulling meegebracht. Het plan: af en toe een blokje nemen zodat ik er een hele namiddag mee zou toekomen. De uitwerking is helaas een beetje anders gelopen: 10 minuten na het openen van de verpakking, ligt het lege papiertje al in vuilbak. De chocolade bevindt zich ergens in mijn maag. Schaam op mij!
Me go home
Geplaatst door: Sofie op: 19 februari 2008
Het is dinsdag, 10 over 4 in de namiddag, en ik zit op mijn werk. Ik wil naar buiten, waar het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten en waar het veel aangenamer is dan hier binnen. Nog een half uurtje op mijn tanden bijten… Gelukkig maken de collega’s op deze moment veel goed.
ING
Geplaatst door: Sofie op: 13 februari 2008
Blijkbaar betaalt 75% onder ons te veel voor zijn autoverzekering. Althans, als we ING mogen geloven. Deze slogan gaat gepaard met een heuse promotiecampagne om zoveel mogelijk mensen bij ING een verzekering te laten afsluiten. Deze morgen kreeg ik van een (knappe!) promojongen een flyer en een oranje cadeautje. Na grondige inspectie blijkt het een doosje Kleenex te zijn. Fantastische timing, want ik zit met een serieuze verkoudheid en ik ben een pakje papieren zakdoekjes vergeten. Nu kan ik zonder zorgen de dag doorkomen. Wat zeggen we dan? Dank u ING!
Treinmensen
Geplaatst door: Sofie op: 12 februari 2008
Elke dag weer sta ik ervan te kijken hoeveel ongelooflijk boertige, degoutante, ongegeneerde mensen er zijn. Om maar enkele voorbeelden te geven (meeste situaties spelen zich af op de trein)
- meelezen met de krant van de passagier naast u
- mensen die dan toch een eigen krant bijhebben, maar denken dat zij alleen in de wagon zijn en bijgevolg hun gazet niet dubbelplooien maar die gewoon voor hun buurman houden. Als mijn buurman dat doet, dan lees ik ook mee.
- mensen die u gewoon zitten aan te staren, alsof je van één of andere rare planeet komt. Als je dan eens raar terugkijkt, beginnen ze meestal gewoon naar iemand anders te staren, totdat ook die dat doorheeft. I mean, lees dan liever mee met de gazet van uw naaste. Voyeurs!
- Jeugd (mét een hoofdletter, om aan te geven over welke soort ik het heb) die de muziek op hun radio/gsm zo hard zetten dat heel de trein kan meeluisteren. Gebruik dan toch oordopjes! Ik heb echt geen nood aan die rapmuziek en consoorten om 7u ’s morgens. En mijn medereizigers ook niet.
- mensen die doen alsof ze doof zijn. Deze morgen nog: ik zit samen met nog iemand anders op een bank waar 3 mensen naast elkaar kunnen zitten, en de mevrouw over mij zit daar maar alleen. Ze heeft haar handtas naast haar gezet (die neemt dus ook een plek in) en zit in ‘The Devil wears Prada’ te lezen. Bij één van de haltes stapt een mama met 2 kinderen van 4 à 5 jaar op. Ze vraagt aan mijn overbuur van haar handtas opzij te zetten, zodat zij en haar 2 kindjes alledrie zouden kunnen zitten. Waarop die eens vies opkijkt, en terug begint te lezen. Je moet het maar durven.
- en dan de laatste categorie: de stiekeme protters. Maar daar hoef ik ondertussen geen tekeningetje meer bij te maken.
Verder: Brussel is ongezond vandaag. Eigenlijk niet alleen vandaag. Dagelijks moet ik te voet langs een heel druk kruispunt. Als ik dan zie hoeveel auto’s daar met draaiende motor staan aan te schuiven voor de lichten (ondertussen druk uitlaatgassen uitstotend), dan probeer ik altijd zo weinig mogelijk te ademen. Of toch niet diep in te ademen. Geef mij maar de boerenbuiten. Dat stinkt ook, maar is wel gezond.
About me
Reacties